แต่งงาน 3 ปี เขาเหิมเกริม

Summary

ฉันกับสามีแต่งงานกันเพราะผลประโยชน์ทางธุรกิจ

เป็นการคลุมถุงชนที่เรื่องผลประโยชน์สำคัญที่สุด

แต่เขากลับดูแลฉันเหมือนเจ้าหญิงองค์น้อยเสมอมา...

จนกระทั่งวันงานวิ่งการกุศลของบริษัท ผู้ช่วยสาวของเขากลับข้อเท้าแพลง

เธอไม่อยากถอนตัว

ร้องไห้บอกว่าต้องได้เหรียญรางวัลให้ได้

สามีของฉันไม่พูดอะไรสักคำ อุ้มเธอขี่หลังวิ่งไปจนถึงกิโลเมตรสุดท้าย

ตอนที่เขาวิ่งเข้าเส้นชัยนั้น เขาหอบหายใจอย่างแรง

แต่ก็ยังยิ้มและบอกว่า "ไม่เหนื่อย"

ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย คืนนั้นฉันให้คนขับรถพาไปที่ถนนบนเขาวงกต

หยิบยางอะไหล่จากท้ายรถโยนไปให้เขา

“แบกมันไป” ฉันบอก “นายบอกว่าไม่เหนื่อยนี่นา ก็ทำต่อไปสิ”